Textos em português e esperanto. Tekstoj en la portugala kaj en Esperanto.

Obrigada por sua visita! Dankon pro via vizito!

terça-feira, 22 de agosto de 2017

Conversa _ Konversacio



Conversa



Poetar em Esperanto
é magia que me encanta,
fácil de se compreender.

O poema das montanhas
atravessa continentes,
hospeda-se em terra estranha.

E com seus versos conversam
estrangeiros corações:
água boa de beber
em tempo de muita sede.


Konversacio


Poemumi  Esperante
estas ravanta magio,
ja facile komprenebla.

La poem’ el la montaro
transiras la kontinentojn,
ĉe fremdaj landoj gastiĝas.

Kaj kun la versoj babilas
foraj koroj eksterlandaj:
jen bona akvo trinkebla
en tempo soifoplena.

Maria Nazaré Laroca
Juiz de Fora, 22/082017.

sábado, 19 de agosto de 2017

Visita _ Gasto



Visita

Hóspede indesejada
que atordoa:  a dor
(substantivo abstrato
só no dicionário).

Algazarra de tendões rompidos
relampeja no ombro,
incendeia o pescoço
e congela o braço perplexo:
voo abortado, órfão da alegria.
E o corpo segue viagem.


Gasto

Nedezirinda gasto,
kiu nin konfuzas: jen doloro
(abstrakta substantivo
nur en la vortaro).

Bruego de rompitaj tendenoj
fulmtondras en la ŝultro,
bruligas  la kolon,
kaj frostigas la perpleksan brakon:
flugon abortitan, orfon de ĝojo.
Sed  la korpo plu vojaĝas.

Maria Nazaré Laroca
Juiz de Fora, 19/08/2017.

quarta-feira, 9 de agosto de 2017

Figura _ Figuro



Figura

Talvez eu seja
o avesso da imagem
que teu olho capta:
metáfora...
ou metonímia
de mim: eu
que transgrido
na fímbria poética
do inefável.


Figuro

Eble mi estas
la reverso de la bildo,
kiun kaptas via okulo:
metaforo ...
aŭ metonimio 
pri mi: ribelema
ĉe l’ rando poezia
de l’ neesprimeblo.


Maria Nazaré Laroca
Juiz de Fora, 09/08/2017

quinta-feira, 27 de julho de 2017

Afiŝo




Malpoeme, oni
ĵonglas per vortoj
sur la korto de l’ koro.

Dorlotas mi oron,
kaj floras doloro,
kiu stelojn priflaras.

En la ostoj avaraj
al mondo frostas.
Subite ekdisfalas
la haŭto de simplaĵoj:
larmoj apenaŭas,

Ĉar niaj nioj
dependas de
viaj vioj.

(Ho, venu! Min ŝatu!
Mi reĝas fulme kaj tre belas
sur la foto fantasta!)

Voras horojn la mallumo,
kiu fasonas mensojn
perrete interkonektitajn.

Kaj jen demando bizara:
ĉu vera amo ankoraŭas?


Maria Nazaré Laroca
Juiz de fora, 27/07/2017.

segunda-feira, 17 de julho de 2017

Protagonista _ Protagonisto





Protagonista

Hoje fiz um ecocardiograma, e fiquei pensando no mistério da vida. Meu coração, obediente, faz bem o dever de casa há quase sete décadas. Apesar de tudo.
Leiga, então pergunto: - O que faz o coração bater? 
E, feliz, ele responde: - O sonho que eu bebo todo dia, na taça inefável da Poesia.

Protagonisto

Hodiaŭ mi submetiĝis al  eĥkardiogramo, kaj ekpensis pri la mistero de l’ vivo. Obeema, mia koro plenumas sian hejmtaskon dum preskaŭ sep jardekoj. Spite al ĉio.
Laika, tiam mi demandas: - Kio igas la koron bati?
Kaj feliĉa li tuj respondas: - La revo, kiun mi ĉiutage trinkas en la neesprimebla kaliko de l’ Poezio.

Maria Nazaré Laroca
Juiz de fora, 17/07/2017. 

quarta-feira, 28 de junho de 2017

Magia _ Magio




Magia

Delicadeza suspensa
no jardim daquela casa;
janelas sempre fechadas:

A roseira cor de rosa
cujas pétalas-meninas
rodopiam vaporosas
em doce valsa de Strauss.


Magio

Delikateco levita
ĉe ĝarden’ de tiu domo;
fenestroj ĉiam fermitaj:

La rozkolora rozujo,
kies petaloj infanaj
tre diafanaj kirliĝas
per milda valso de Strauss.


Maria Nazaré Laroca
Juiz de Fora, 28/06/2017.

sexta-feira, 23 de junho de 2017

Destino



Destino

E ela cresceu soberana no jardim daquela casa, braços abertos para o céu de todas as cores e humores. Vasta cabeleira folhosa, ornada de flores aveludadas cor de rosa. Elegância discreta e paciente.
De repente a casa tornou-se uma montanha triste de entulhos e poeira. Comovida ante a inocência da árvore à espera da morte, quase chorei. Ela cumprira seu destino com dignidade. E eu não podia fazer nada.
Então tive uma ideia ingênua: pedi um ramo florido ao rapaz que cuidava do serviço de demolição. E, segurando, com ternura, aquele ramo quase do meu tamanho, subi a rua em direção à praça onde gosto de caminhar de manhã.
Para minha alegria, o jardineiro prometeu-me plantá-lo entre as outras árvores da praça. Senti um alívio. Espero viver para poder assistir ao renascimento da velha amiga.

Destino

Kaj ĝi kreskis suverena en tiu doma ĝardeno, kun malfermitaj brakoj al la ĉielo el ĉiuj koloroj kaj humoroj. Larĝa foliplena hararo, ornamita per veluraj floroj rozkoloraj. Jen diskreta eleganteco kaj pacienco.
Subite la domo fariĝis trista amaso da skombroj kaj polvo. Kortuŝita antaŭ  la senkulpeco de l’ arbo atendanta morton, mi preskaŭ ploris. Ĝi plenumis sian destinon kun digno. Kaj mi nenion povis fari.
Do naiva ideo venis al mi en la kapon: mi petis de la tiea prizorganta laboristo, ke li donu al mi floran branĉon. Kaj tenere tenante tiun branĉon preskaŭ je mia grando, mi supreniris sur la straton ĝis la placo, kie matene mi ŝatas promeni.
Por mia ĝojo, la ĝardenisto promesis al mi planti ĝin inter la aliaj arboj en la placo. Do mia koro malpeziĝis. Mi esperas vivi por povi akompani la renaskiĝon de mia malnova amiko.

Maria Nazaré Laroca
Juiz de Fora, 23/06/2017.

quinta-feira, 15 de junho de 2017

Busca _ Traserĉado




Busca

O poema
acorda a aurora
e trata logo
de acender o sol
só para ver
aljôfares
a tremer
no arrebol
que tinge
a cabeleira
de árvores
antigas.

Bêbado
do orvalho
da manhã,
o poema
acolhe
pássaros:
aros
de paz
que passam
pelo céu 
urbano.

E o poema
embarca
na viagem
alucinada 
de um beija-flor    
em busca do amor...

Ao meio-dia,
o poema
adentra
a construção
onde descansa
o sono do pedreiro.

E fica então
ali  quieto,
copiando
em secreto
o sonho humano
de um coração.


(Juiz de Fora, agosto de 2010.)


Traserĉado

Poemo
vekas
auroron
kaj ekŝaltas
tuj la sunon
nur por vidi
trembrili rosojn
sub ĉielruĝo,
kiu pentras
la hararon
de oldaj arboj.

Ebria
de roser’
matena,
akceptas
birdojn
la poemo:
arojn el paco,
kiuj pasas
tra la urba ĉielo .

Kaj la poemo
ekiras per
flugo halucina
de kolibro             
serĉanta amon...

Tagmeze
eniras la poemo
konstruaĵon,
kie ripozas
la dormo
de masonisto.

Kaj do ĝi restas
tie  kvieta  
kaŝe kopiante
la revon homan
de ies koro.

Maria Nazaré Laroca
Poemo tradukita en la 15-a de Junio 2017.








domingo, 11 de junho de 2017

Contexto _ Kunteksto



Contexto

Lá fora o assédio
de ocas palavras,
loucas disparadas
no seio do tédio.

Trôpegas, sem rumo,
se arrastam no caos
vazio do mundo.

Mas eis que protestam
desejos calados
na teia de versos:
duelam metáforas;
salva-se o poeta.

Kunteksto

Eksteras sieĝo
de vortoj malplenaj,
freneze ĵetitaj
ĉe sinon de l’ tedo.

Malfirmaj, sendirektaj,
ili treniĝas sur kaos’
senenhava de l’ mondo.

Tamen jen protestas
silentaj deziroj
en versoteksado:
luktas metaforoj; 
poeto saviĝas. 

Maria Nazaré Laroca
Juiz de Fora, 10/06/2017.

sábado, 13 de maio de 2017

Conexão divina _ Dia konekto


 http://www.bbc.com/earth/story/20141111-plants-have-a-hidden-internet                                    http://www.bbc.com/portuguese/noticias/2014/11/141128_vert_earth_internet_natural_dg

Conexão divina

O sol azul de maio 
não desvenda o segredo 
das árvores na praça,
que se abraçam e conversam
em amoroso silêncio.

Mas revela a ciência  
o pulsar das raízes
em rede que fascina:
a “internet natural”
que conecta as árvores.


Dia konekto

La blua majosuno 
la sekreton ne malkaŝas
de l’arboj ĉe plac’, kiuj
ĉirkaŭbrake interparolas
per silento amema.

Sed elmontras scienco
pulsadon de l’ radikoj
per reto tre mirinda:
la “interreto natura”,
kiu l’arbojn konektas.

Maria Nazaré Laroca
Juiz de Fora, 13/05/2017.
 





sábado, 6 de maio de 2017

Outono _ Aŭtuno



Outono  

Maio desliza no outono
qual suave melodia... 
Meu coração então sonha  
que, ao pensar, ele sente 
a  poesia da vida.


Aŭtuno

Majo glitas en aŭtuno,
kiel milda melodio ...
Mia koro tiam revas,
ke per pensado ĝi sentas
la poezion de l’ vivo.

Maria Nazaré Laroca
Juiz de fora, 06/05/2017.

segunda-feira, 1 de maio de 2017

En la regno de l’ senfinaj mil unu vortoj




Luma estas milda kaj feliĉa vortulino vivanta en la Regno de l’ senfinaj mil unu vortoj. Ŝi estas ankaŭ muzika poezivorteto, leĝera kaj facilmova kiel feinoj loĝantaj en proksima regno. Kiam Luma naskiĝis, la Patro komprenis, ke lia filino estas speciala, ĉar ŝi elmontris brilegan aŭreolon.
Luma kreskis en tiu regno farita el vortoj, versoj, poemoj kaj kanzonoj. Poetino ŝi estis kaj gracie servis ĉiujn donacante per sia dolĉa voĉo ĝojon al tristaj kaj forlasitaj vortoj. Ŝi ankaŭ laboradis kiel instruistino de muzikmalagordaj vortetoj, plibonigante ilin por estonteco.
Foje, Luma foriris frumatene por rikolti stelojn, plej zorge aranĝante ilin ene de la faldo de sia tuniko. Ŝi revenis hejmen nur kiam mateniĝis, kaj tiam ŝi metis la noktrikolton en grandan kristalan kruĉon nur por rigardadi la trembrilon de steloj. Kial ŝi agis tiamaniere?
Ha! Vizitante geamikojn, dumadiaŭe ŝi longe ĉirkaŭbrakis ilin kaj diskrete kaj ameme gluis sur ilian bruston trembrilan stelon, kiu sanigis la malsanulojn, vigligis la solulojn, lumigis tiujn, kiuj estis ene de mallumo; tiamaniere ŝi donacis sian kareson. Al malproksimaj amikoj ŝi kutimis sendi pensostelojn. Jen do la kialo de ŝiaj noktaj promenadoj por kapti stelojn...
Luma ankaŭ frekventis la templon de Verbum, saĝa sacerdoto, kiu lernigis ŝin malkovri sian specialan kapablon komuniki kun aliregnaj kaj alidimensiaj estuloj. 
Tamen temis pri  trudata kaj neobeebla regulo. Kiam Luma ricevis la plej altan gradon kiel Majstrino samtempe pri  Muziko kaj Poezio, Verbum gravmiene ordonis al ŝi:
– Laŭtlegu la ĵuron sur la sankta pergameno.
– “Mi neniam transpasos la limon de Poezio kaj Magio.”
Kaj tiel okazis.
Tamen ekde tiu tago Luma falis en maltrankvilon ĉar, krom sendependa kaj kuraĝa, ŝi estas vortulino sufiĉe scivolema. Kio estas transponte? Ŝia menso dancadis laŭ la ritmo de l’ kreskantaj demandoj. Petola vento flustradis ĉe oreloj de la floroj, disvastigante sekreton, kiu estas konata de ĉiu ajn krom Luma, kiu finfine ĝin malkovris multe poste.
Transponte estis la limo de la regno de homaj kreitoj! Kaj ekde nun Luma volis sperti homajn sentojn. Laŭ ŝia penso loĝus iu simila al ŝi en tiu mistera kaj nebula ombra regno. Sekve Luma-vorto obstine ekserĉis Luma-knabinon, sian referencan spegulon ene de tiu iom primitiva mondo!
Sur la alia flanko de la rivero de la vivo, Luma-knabino nomiĝas Maria el Lumo, aŭ simple Lumeto, laŭ sia volo.
Ankaŭ Lumeto estis estis milda poetino kaj kantistino; tamen, foje, ŝi fariĝis tre malĝoja kaj sola.
Aliflanke Luma konis kaj spertis nur ĝojon; ŝi neniam ploris antaŭ ol transpasi la sekreton de la malpermesata ponto.... 
Kiam Luma malfermis la okulojn, ŝi vidis sin ene de impona biblioteko en nekonata metropolo. Lumeto ĵus malfermis poezian libron, kaj subite vidis la ekleviĝantan Luman, kiu mane tuj salutis ŝin:
– Saluton! Mi estas Luma! Estas plezuro konatiĝi kun vi!
Tute surprizita, malgraŭ sia kutima kunvivado kun vortoj, Lumeto miris tiun neatenditan aperaĵon:
– Saluton, mi nomiĝas Maria el Lumo, Lumeto... Ĉu vi loĝas ene de tiu libro?
– Tute ne, knabino! Mi veturis per libro nur celante alproksimiĝi al vi.
– Ha! Bonege! Do ŝajnas, ke vi konas min, ĉu?!
Kiel mi ne konus? Mi scias ĉion pri vi! Mi deziras vian amikecon...
– Jes, kompreneble! Ĉu vi povus klarigi al mi kiel vi min konas? 
De kie vi venas? Kiu vi estas?
– Trankvile, Lumeto! Demandon post demando!
Tiamaniere, paciencplene, Luma klarigadis al la scivolema knabino. Unue ŝi raportis pri sia vivo en la Regno de l’ senfinaj mil unu vortoj; pri la ĵuro farita al Verbum kaj finfine pri la malobeo al tiu grava promeso.
Aliflanke, ankaŭ Lumeto rakontis al Luma sian ĝisnunan iom tedan kaj malĝojan vivon. Ŝi priparolis siajn beletrajn kaj muzikajn preferojn, revojn kaj aspirojn. Tiamaniere ambaŭ ekkonsciis sian similecon: Luma kaj Lumeto, preskaŭ tute samaj. Ververe ili estis la du flankoj de la sama poezia monero.
Ekde tiam Lumeto kaj Luma ofte renkontiĝis en la granda biblioteko; ili interparolis pri ĉio, interŝanĝis poeziaĵojn kaj ekkonadis sin reciproke.
Lumeto brilegis pro la ĝojo de Luma; aliflanke Luma kreskis en saĝeco spertante la la malĝojon de Lumeto: nostalgion, kiu foje venis milde kiam vesperiĝis.
Kaj la tempo pasadis. Fakte Luma ekloĝis en la biblioteko, kaj ekmalkovris la ombran flankon de tiu mondo. Vespere ŝi ekvidis centojn da fivortoj, kiuj foriris por sperti la noktan vivon de la fascina kaj danĝera urbego. Ŝi sentis sin sola kaj malĝoja. Lumeto ne povis akompani ŝin la tutan tempon, ĉar ŝi estas homa, ŝi devis studi, kanti en ĥoro, fari la hejmajn taskojn; cetere ĉio estis severe gardata de la patrino.
Estis nokte kiam Luma ploris pro hejmsopiro. Tiu forta unuafoje spertita malĝojo ĉirkaŭvolvis ŝin per peza kaj sufoka nubo. Luma ekperdis la entuziasmon pri poezio, kaj samtempe ĉesis revi. Kaj ŝi ekfariĝis pli kaj pli senbrila kaj senkolora: ŝi malsaniĝis pro malĝojo, ostaĝoj de galopa soleco.
Aliflanke, en la Regno de l’ senfinaj mil unu vortoj Patro kaj Verbum estis maltrankvilaj pro la malapero de Luma kaj, celante havigi helpon, ili decidis vojaĝi al alia proksima regno, kie ĉiuj vortoj estas feliĉaj.
En tiu regno la ĉielo estas smeraldverda, kaj verdaj steloj kantadas himnon omaĝe al universala frateco. Patro kaj Verbum estis karese akceptitaj de Esperanto, la spirita mentoro de tiu paca regno. Ili delonge scipovis paroli la lingvon uzatan de tiu popolo, pro tio estis facile konatiĝi kun tiuj frataj vortoj.
Post kunveno kun Majstro Esperanto, Patro kaj Verbum esperplene reiris hejmen. Esperanto promesis liberigi Luman kaj Lumeton konigante al ili la tutan belecon kaj celon de la internacia lingvo kreita de Zamenhof.
Kaj tiel okazis. Sekvatage Lumeto jam havis enmane la Fundamenton de Esperanto kaj feliĉe montris sian trezoron al la amikino Luma. Tiam ĉi tiu tuj memoris la belan priparolatan Esperantion, kie ĉiuj vortoj estas feliĉaj pro la facila interkomunikiĝo kun  aliaj landoj proksimaj aŭ malproksimaj ...
Tiel la ĝojo revenis al la koroj de Luma kaj Lumeto.
Uzante Esperanton ili lernos kaj kunprofitos multe da belaĵoj.
Tiam en alia nemulte malproksima regno, kie floroj, birdoj kaj sorĉistinoj kunvivadas harmonie, Floreto, kiu estas verkistino, longe suspiras malfermante la libron, kie estas la rakonto, kiun ŝi ĵus finverkis. 
Nu, kiel ŝi emas konatiĝi, intime, kun tiuj du fratanimoj...
Kiel ŝi deziras lerni la verdan lingvon de frateco! Kaj kiel ili triope ŝatos kreadi ludante kune, ie ajn!

Maria Nazaré Laroca
Juiz de Fora, 01/05/2017.

(El Beletra Almanako N-ro 12 (Oktobro 2011)